دوستت دارم یه دنیا

کاش می شد غم ز دل بیرون کنیم

راهی دریاچه هامون کنیم

کاش همچون بلبلان مست عشق

نغمه ای خوانیم و دلی افسون کنیم

کاش می شد نرگسان عشق را

در کنار دیده ات پر خون کنیم

کاش می شد فارق از این قید و بند

جام گیریم چهره را گلگون کنیم

کاش می شد لحظه ای هر چند کم

خویش را در چشم تو مجنون کنیم

¤ مزرعه زرد،گندم زار

مترسک میدانست تا او باشد تمام کلاغ ها از گرسنگی خواهند مرد،،

صبح روز بعد مترسک خود را کشت،،

او تازه کلاغ ها را فهمیده بود..

¤ مقابل پنجره ات نرده کشیده ای

تا عاشقانت دخیل ببندند

ومن بیمناکم از کلیدی که قفل احساست را بگشاید مهربان..

شخصی در حال نماز بود.مجنون بدون توجه از بین او

و مهرش عبورکرد،آن مرد نمازش را شکست و داد زد:هی مگر ندیدی

 که مشغول عبادت با معشوقم هستم که از میان من و مهرم گذشتی...

مجنون جواب داد:من که عاشق لیلی ام متوجه تو نشدم،تو که

عاشق خدای لیلی هستی چگونه مرا دیدی؟؟

بیانش آن‌قدر شاعرانه بود که وی را به دکلمه اشعار شاعران واداشت. حالا که رفت شاید این شعر با صدا و دکلمه خود شکیبایی به یادمان می‌آید

هه! مرا نمی‌شناسد مرگ!
یا کودک است هنوز، و یا شاعران ساکتند !
حالا برو ای مرگ، برادر، ای بیم ساده آشنا
تا تو دوباره باز آیی
من هم دوباره عاشق خواهم شد!
.
.
سلام حال همه ما خوب است ولی تو باور مکن!

..همین..

بر سنگ قبر من بنویسید:

اهل زمین نبود،،نمازش شکسته بود

بر سنگ قبر من بنویسید:

پاک بود چشمان او که دائما از اشک شسته بود

بر سنگ قبر من بنویسید:

این درخت عمری برای هر تبرو تیشه دسته بود

بر سنگ قبر من بنویسید:

کل عمر پشت دری که باز نمی شد نشسته بود

  ما شقایقهای باران خورده ایم

                                                سیلی ناحق فراوان خورده ایم 

ساقه احساسمان خشکیده است

                                          زخمها از تیغ و طوفان خورده ایم

ای عشق مدد کن که به سامان برسیم

چون مزرعه تشنه به باران برسیم

یا من برسم به یار٬ یا یار به من

یا هر دو بمیریم ُ به پایان برسیم

من خدا را می پرستم و خدا میگوید" بت پرستی کافریست"

من بتی دارم که نامش مادر است

مادرم را من دوست می دارم وبرای حرمت لبخند او درب روی اشکهایم بسته ام

مادرم را من عبادت می کنم وطوافش می کنم هر صبح و شام

ای آسمون میخوام باهات حرف بزنم گوش میکنی:

وقتی بهت نگاه میکنم بهت حسادت میکنم می خوای بدونی چرا؟

وقتی ستارهات نیستن

 تو میتونی گریه کنی و همه بفهمن

تو میتونی داد بزنی و همه بفهمن

تو میتونی به همه بگی که عاشقی,عاشق ستاره ها

اما من نه میتونم گریه کنم

نه می تونم داد بزنم نه می تونم بگم که عاشقم

من نباشم کی تو رویا موهاتو ناز میکنه؟

کی با بالای شکسته با تو پرواز میکنه؟

راس بگو من که نباشم اخمای پیشونیتو

کی میاد دونه دونه با حوصله باز میکنه؟

من نباشم کی میاد موقع رفتن اشکاشو

میکنه بدرقه راه بلند سفرت؟

من نباشم کی میگه همیشه حقا با توا؟

واسه خاطر تو جون میده پشت پنجره

من نباشم کی کلافت میکنه با سوالاش؟

کی تورو به هم میریزه با بیان خیالاش؟

من نباشم کی تو هر چیزی بگی گوش میکنه؟

کی به خاطر تو دنیارو فراموش میکنه؟

من نباشم یه روز امتحان کن وبگو چی شد؟

اگه امتحان میکردی تو ,چقدر چیزا می شد

بعد امتحان اگه یه وقت کسی بود مث من

نشونم بده,بگو شاگرد اولت کی شد؟

یکی از همین روزای گم شده

یکی از همین روزای بی نشون

تو همین ثانیه های در به در

تو همین دقیقه های نیمه جون

تو بیا,بیا به دادم برس

تو بیا که گریه خوابم نکنه

محبوبم تورا در رویاهایم دیده ام،درخلوت خویش روی زیبایت را!!

تو همدم جان منی و من نیمه دیگرزیبایی ام،که هنگام آمدن به این جهان ازآن جداشد.

دلبندم دزدانه آمده ام،،پاورچین پاورچین...تا به تو رسم!

به راستی تویی آیا که در برابرم ایستاده ای؟؟

ازچه بیم ناکی؟ شکوه دنیا را رها کرده ام

تا با تو به بهشت سرزمینهای دور ره برم و باده زندگی و مرگ رابا تو از یک ساغر سر کشم...

..تولد اون که بهترین بود مبارک..

..تولد اون که پاکترین بود مبارک..

..تولد اون که زلال ترین بود مبارک..

  ..تولد اونی که هست ولی نیست مبارک..

  ۱۳xx/۰۳/۰۳

آه ...باز امشب  در تنهای خود سر گردانم

نگاهم را به سپیدی مهتاب که از لابلای درختان  زمین را روشن می کند

می دوزم  قدم میگیرم ودر جاده خیالاتم غوطه ور می شوم

سرم را به دیوار می نهم در دل می خوانمت

درکوچه های بی کسی افکارم در پی جای جای نگاهت میدوم

از غنچه های گل سرخ  سراغت را می گیرم  اما نمی دانم چرا به حالم می گریند

باز به سویت می ایم تا به کوچه تنگ وتاریک بر می خورم

تورا می بینم که در کنا ر دیوار سیاهی سر به زیر ایستاده ای

ناگهان  صدایی زنجیره افکارم را از هم می گسلد و از شر این کابوس رهایم می دهد

صدای زیبایی که از تمام آهنگ ها نیز برایم زیباتر است

 گرمای دستت را در دستم می فشارم

سرم را از دیوار بر می دارم و باصدای آرام تو را

می خوانم و می گویم دوستت دارم تا ابد...

تا زمانی که درخت بید برای معشوقه اش باد می رقصد

تا زمانی که قلب خورشید می تپد

در کنارت خواهم ماند..

دوش مست وبی خبر بگذشتم از ویرانه ای

در سیاهی چشم مستم خیره شد بر خانه ای

سر خوش از می پیش رفتم تا کنار پنجره

صحنه ای دیدم که قلبم سوخت چون پروانه ای

مادری مات وپریشان مانده چون دیوانه ای

کودکی از فرط سرما میزند دندان به هم

دختری مشغول عیش ونوش با بیگانه ای

برخودم لعنت فرستادم که شبها تا صحر...میروم مست وشتابان سوی هر میخانه ای

اندر این ویرانه این دختر ز فقر        میفروشد عصمتش را بهر نان خانه ای

با اینکه قبلا نه تو این وبم و نه تو وب قدیمیم در عین فوق فوتبالی بودن هیچ مطلبی ننوشته بودم

ولی این دفعه طاقت نیاوردم

آخه بحث قهرمانی الکی نیست که

واسه همین بازم چندتا عکس گذاشتم 

جمال هرچی قرمزو عشقه

تو کوچه ها قرمزته

امروز وهر روز خدا قرمزته

تو تیم محبوب منی پرسپولیس

تو افتخار میهنی پرسپولیس

سحرگاه بود

به همراه نسیم صبح گاهی از دیار مردگان گذشتیم

 و به باغ پر از شکوفه های شادی رسیدیم

در میان باغ زمزمه هی به گوش می رسید

در ان میان ۲ گل رز از خود فخر می فروختند و یکی بسی خاموش

به کنارشان امدم یکی گفت:

کدام یک از ما زیبا تریم

اولی گفت من دختر خورشیدم و رنگم طلایست من سنبل گرمی و نورم من زیبا ترینم

دومی گفت من دختر صبحگاه و سحرگاهم رنگم سپید است همچون ترانه عاشق زیبایم

سومی خاموش بود و سر به زیر افکنده بود

رو به ان کردم و گفتم :

  دخترم تو کیستی ؟

گفت: من... من هیچ چیز نیستم

من ان سرخ گلی هستم

که سنبل عشقم

عاشقم وعاشقانه می میرم

رو به ان دو کردم و گفتم :

ساکت شوید که این یک از شما زیبا تر و عاشق تر است

پس ان را با خود می برم و به معشوقه ام خواهم سپرد.

به امید نگاهت ایستادن

سلام به همگی..امروز میخوام یه کم متفاوت بنویسم..بی خیال شعرو عشقولانه و از این چیزا

امروز میخوام فقط راجع به شیرهای سرخ پایتخت بنویسم..

آقا حال کردم عجب بازی بود..از پرسپولیسی بودنم لذت میبرم

واقعا شاهکار کردن بچه ها..خستگی این یک سال از تنمون رفت بیرون..دم همشون گرم

روی هر چی زردو آبیو سبزو مشکیو بقیه رو کم کردن..خدایی حقمونم بود...

اینم چندتا عکس از قهرمانای ایران

 قرمزته

افشین امپراتور

مرد باز هم سعی کرد تا عقرب را از آب بیرون بیاورد ولی عقرب بار دیگر او را نیش زد.

رهگذری او را دید پرسید: برای چه عقربی را که نیش میزند نجات میدهی؟

مرد پاسخ داد:این طبیعت عقرب است که نیش بزند ولی طبیعت من این است که عشق بورزم.چرا باید مانع عشق ورزیدن شوم فقط به این دلیل که عقرب نیش میزند؟

عشق ورزی را متوقف مساز ..لطف و مهربانی خود را دریغ مکن..حتی اگر دیگران تو را بیازارند

در آن زمان هنوز بهشت به مرحله کیفیت فراگیر نرسیده بود استقبال از او با تشریفات مناسب انجام نشد.دختری که باید او را راه میداد نگاه سریعی به لیست انداخت و وقتی نام او را نیافت مرد را به دوزخ فرستاد.

در دوزخ هیچکس از آدم دعوت نامه یا کارت شناسایی نمی خواهد.هر کس به آنجا برسد میتواند وارد شود.مرد وارد شد و آنجا ماند.

چند روز بعد ابلیس با خشم به دروازه بهشت رفت و یقه ی پطروس قدیس را گرفت:این کار شما تروریسم خالص است...

پطروس که نمیدانست ماجرا از چه قرار است پرسید چه شده؟ابلیس که از خشم قرمز شده بود گفت:آن مرد را به دوزخ فرستاده اید و آمده و کاروزندگی ما را به هم زده.

از وقتی رسیده نشسته و به حرفهایدیگران گوش میدهد..در چشمهایشان نگاه میکند..به درد و دلشان میرسد.حالا همه دارند در دوزخ با هم گفتگو میکنند..یکدیگر را در آغوش میکشند و می بوسند.دوزخ جای این کارها نیست!لطفا این مرد را پس بگیسرید!!!

با چنان عشقی زندگی کن که حتی اگر بنا به تصادف به دوزخ افتادی...خود شیطان تو را به بهشت بازگرداند

   به دیدارم بیا ای یار که من در بند پائیزم  

    مرا همخانه کن با خویش که با عشق تو لبریزم      

        از این شبهای تکراری ببر من را به بیداری       

                   رفیق فصل دلتنگی, تو از دردم خبر داری                       

                   همیشه وقت تنهایی تو یارو یاورم هستی                         

     تو حرف اولم بودی تو حرف آخرم هستی 

      به دیدارم بیا ای یار مرا لبریز خواستن کن

      اگر میل سفر داری تو با من عزم رفتن کن 

  منو پر کن پر از خوابی که با تو دیدنی باشه نگاهم را تو فهمیدی

   سکوتم را تو میشنیدی ولی افسوس و صد افسوس که حالم را نپرسیدی

حسرت همیشگی 

حرفهای ما هنوز ناتمام

تا نگاه می‌کنی

وقت رفتن است.

باز هم همان حکایت همیشگی؛

پیش از آنکه با خبر شوی

لحظه عزیمت تو ناگزیر می‌شود،

آی...
ای دریغ و حسرت همیشگی!

ناگهان
چقدر زود دیر می شود . . .

 تقديم به او كه نیست ولی حس بودنش بر من شوق زيستن میدهد.

 دلم برای كسی تنگ است كه آفتاب صداقت را به ميهمانی گلهای باغ می آورد

 گيسوان بلندش را به باد می داد و دست های سپيدش را به آب می بخشيد

 و شعرهای خوشی چون پرنده ها ميخواند . . .

از دست تو نيست دل من از گريه پره 

مثل تو طاقت نداره واسه تو هر دم میباره

  ديگه اشکای من طاقت مونـدن نـدارن

 نباشی بی توبازميميرن ميريزن بی توهردم مي بارن

تو تموم دنيامی تو تموم حرفامی تو همه لحظه گرم عاشق بودنی

يه ستاره داره چشمك ميزنه از آسمون

داره دلمو می بره بـه يـه جای بی نام و نشون

اون ستاره همون چشمای تويه تو آسمون

 داره  پــرپــر ميــزنـــه دلـــم واســه ديــــدن اون

تو تموم دنيامی تو تموم حرفامی تو همه لحظه گرم عاشق بودنی